شهید مطهری افشاگر توطئه تاویل "ظاهر" دیانت به "بطن" الحاد و مادیت بضمیمه نقدی از استاد شهید بر "اسلام شناسی" دکتر شریعتی صفحه 96

می کنند که آن انسان درونیش را علیه او برانگیزند. چنانکه قرآن می گوید:«اِذهَب اِلی فِرعَونَ اِنَّهُ طَغی فَقُل هَل لکَ اِلی اَن تَزَکّی وَ اَهدِیَکَ اِلی رَبِّکَ فَتَخشی» یعنی ای موسی برو ببین می توانی آن انسان درونی را که آنجا اسیر است و زندانی، نجات دهی؟، و بلکه او را برانگیزی!...» (1) (سوره النازعات/17)

3 _ عامل اتحاد میان وجه ملکوتی دانشگاه، و حوزه

دیگر از ویژگیهای استاد شهید این بود که ایشان، حلقه رابط و عامل اتحاد میان حوزه و دانشگاه بودند.

البته، بودند روشنفکرانی که در نتیجه تأثیر فکری، و کلاً نفوذشان روی دانشگاه و بخشهائی از حوزه، در مقاطعی، مایه نوعی هماهنگی و هم اندیشی و نتیجتاً ارتباط و اتصال میان بخشهای مزبور شده اند و احیاناً طرفداران چنین کسی و یا کسانی، وحدت و هماهنگی مذکور را که ناشی از نفوذ شخص مزبور بر برخی از دانشگاهیان و طلاب حوزه می باشد _ بپای محاسن و خدمات آن شخص و اشخاص نوشته و همه جا در بوق کرده اند که:

بعله! ... فلانی، عامل وحدت و حلقه اتصال حوزه و دانشگاه شده و ... چه و چه!

هیچکس منکر نیست که در سالهای اخیر، برخی از روشنفکران، مایه اتحاد میان بخشی از حوزه ها با بخشی از دانشگاه شده اند، هم چنانکه مطهری چنین نقشی را عمیقاً بعهده داشت.

اما ارزش و امتیاز مرحوم مطهری در این بود که ایشان _ برخلاف روشنفکران که غالباً وجه نفسانی، و نفس اماره حوزه و دانشگاه را و به تعبیری دقیقتر: طلاب و دانشجویان نفس اماره زده و غرب و شرق زده را به هم پیوند داده و می دهند _ عامل پیوند نفسانیت حوزه و دانشگاه نبود بلکه با تشدید و تقویت روح قدسی قدوسی الهی در کالبد دانشجویان و طلاب، وجه ملکوتی حوزه و دانشگاه را به هم پیوند می زد و متحد می ساخت.

این مطلب بایستی دقیقاً مورد توجه قرار گیرد که: از دیدگاه قرآن و عترت، هروحدتی به هر شکل و با هر مبنا، مطلوب و مقدس نیست.

آن دست تبهکار و ستم پیشه ای که در سایه تحمیل امنیت سیاه سرنیزه ای